Ελληνική Κοινωνική Έρευνα -Greek Social Research

Ο πανδαμάτωρ χρόνος Δρ Ευστράτιος Παπάνης, Ακαδημία των Πολιτών Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι νόημα έχει η φράση ´φέρσου ως ενήλικας ´ σε μια κοινωνία, που ξοδεύει εκατομμύρια, για να φαίνεται νεώτερη και που τα πρότυπά της σε όλους τους τομείς κερδίζουν προβολή, όταν δρουν ανώριμα, πέρα από στεγανά, συμβατικότητες, κανόνες, ακριβώς σαν τα κακομαθημένα παιδιά, που θα αποποιηθούν κάθε ευθύνης αργότε ρα. Από τον συγχωρεμένο αιώνιο έφηβο Σαμαράκη μέχρι τις αγέραστες ηθοποιούς και τους αειθαλείς πολιτικούς η ωριμότητα σπάνια συνδέεται με τη χρονολογική ηλικία, αλλά ούτε και με τη δέσμευση, την αποδοχή των συνεπειών για κάθε πράξη, τη συντροφικότητα και την απόκτηση παιδιών ή περιουσίας. Όλα αυτά οδηγούν σε καταστάσεις ανελευθερίας, ειδικά αν αποφασίζονται ως κοινωνικά επιθυμητές ιδιότητες κι όχι ως ενσυνείδητες επιλογές μέσα από χίλιες άλλες. Και ποια η μεγαλύτερη ένδειξη παιδικότητας από το να αποφασίζει κάποιος άλλος για μας, οι θεσμοί, η συνήθεια, οι εξαρτήσεις, οι εχέφρονες, οι κρατούντ...

Εκτός δικτύου Δρ Ευστράτιος Παπάνης, Ακαδημία των Πολιτών Ορδές εφηβικών προφίλ κατακλύζουν το Facebook, μαίνονται το Instagram, σαρώνουν το foursquare (στο twitter λογαριασμούς ενεργούς, πλήρεις επιγραμματικών ανοησιών και πομφολυγισμών και έπαρσης διατηρεί όποιος θεωρεί τον εαυτό του επώνυμο ή έχει βγει έστω μία φορά σε πάνελ τηλεοπτικής εκπομπής) και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τάξεις ολόκληρες γυμνασίων και λυκείων εγγράφονται μαζικώς, ανταλλάσσουν φωτογραφίες, τραγούδια, εκφράζουν συναισθήματα, γνωστοποιούν τις γεωγραφικές τους συντεταγμένες, διαδίδουν άνοστα ανεκδοτα, αψηφώντας το όριο ηλικίας και τους διεστραμμένους. Η ίδια ανάγκη που έκανε τις προηγούμενες γενιές να φτιάχνουν λευκώματα, ημερολόγια, ραβασάκια.. Η ίδια, αλήθεια; Ξυπνώ το πρωί και αφού βίωσα τη γαλήνη των διαβεβαιώσεων του πλανητάρχη, διαβάζω στην αρχική σελίδα.. ´ Τώρα στα 14 και σέρνεσε (κρατώ την ορθογραφία) στα 4, λογικά στα 18 θα τον τρως από 8'  έγραψε ένα 15 χρόνο κοριτσάκι στη φίλη της...

Η δικτατορία των συναισθημάτων ( Η οδύνη των υπερευαίσθητων) Δρ Ευστράτιος Παπάνης, Ακαδημία των Πολιτών Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που αδυνατούν να συγχρονιστούν με τους ρυθμούς, τα ιδανικά και τους στόχους της κοινωνίας μας. Κλείνονται στον κόσμο τους.  Σταδιακά μαθαίνουν να τον υπερεκτιμούν και να τον απεχθάνονται ταυτόχρονα, να τον προασπίζουν, όταν οι άλλοι τον αμφισβητούν, και να τον απαξιώνουν, όταν τους οδηγεί σε συνεχή αδιέξοδα. Τους λατρεύεις ή τους εξορκίζεις, αλλά σίγουρα, αν συσχετισθείς μαζί τους, δεν μπορείς να τους αγνοήσεις- τείνουν να  απορροφούν κάθε ικμάδα και ενέργεια και απαιτούν αυτό, που και οι ίδιοι παρέχουν απλόχερα: πολλή προσοχή, φροντίδα, αποκλειστικότητα, σεβασμό, σε βαθμό ασφυκτικό ή υπέροχο. Ζουν στις παρυφές του νευρωτισμού, της κυκλοθυμίας, της μελαγχολίας και της κατάθλιψης. Κατά συντριπτική πλειοψηφία (πάνω από 70%) είναι εσωστρεφείς.  Συνολικά εικάζεται πως αποτελούν το 20% του γενικού πληθυσμού, ποσοστό διόλου ευκαταφρόνητο. Τ...

Ελέγξτε το θυμό σας Δρ Ευστράτιος Παπάνης, Ακαδημία των Πολιτών Εάν η ένταση και η συχνότητα του θυμού ξεπερνά τη σημασία των καταστάσεων που τον προκάλεσαν, επεκτείνεται σε πλαίσια άσχετα με τα αρχικά ερεθίσματα, εμπλέκει αθώους, γενικεύεται ή διαρκεί πέρα από το κανονικό, ανησυχείστε: Το κοκτέιλ των ορμονών που εκλύονται, το άγχος, η αυξημένη πίεση και οι καλπάζοντες καρδιακοί παλμοί θα προκαλέσουν σε σας πολύ μεγαλύτερη ζημιά από ό,τι η ψυχολογική ή σωματική εκτόνωση εναντίον των αντιπάλων σας. Πολύ βαθιά μέσα σας ξέρετε πως όλα είναι ζήτημα ελέγχου. Τα γεγονότα δεν έχουν την πορεία και την έκβαση που περιμένατε, πρόσωπα δεν συμπεριφέρονται σύμφωνα με τις προσδοκίες σας, τυχαία περιστατικά ανατρέπουν τους σχεδιασμούς. Η ενδοσκόπηση θα αποκάλυπτε κι άλλα: Αρκετοί εξοργίζονται καλύπτοντας τους φόβους ή τη δειλία, άλλοι ωρύονται επειδή πληγώθηκαν, ζήλεψαν, ματαιώθηκαν, απορρίφθηκαν, αγχώθηκαν, απειλήθηκαν, επέτρεψαν να τους θυματοποιήσουν ή συνηθέστερα για να μην παραδεχτούν πως...

Θέατρο Δρ Ευστράτιος Παπάνης, Ακαδημία των Πολιτών Γεννήθηκες σε μια σκηνή. Άκουσες ηθοποιούς να απαγγέλουν ρόλους, να παριστάνουν, να θρυμματίζονται, να αποθεώνονται, να λησμονούνται. Ακόμα κι όταν αποχωρούσαν, όμως, η απουσία τους καθόριζε την πλοκή, την προσωδία και τον απόηχο της δικής σου ποίησης.   Ακατάληπτη η υπόθεση στην αρχή, τα λόγια ξένα. Όλες σου οι επιλογές σκηνοθετημένες, οι γραμμές σου εμπνευσμένες από άλλους. Όσους οι άνθρωποι γεραίρουν, τους χλευάζει ο Θεός και τους περιγελά η πραγματική  ιστορία. Κοίταξες κάτω να διακρίνεις το κοινό. Μα δεν υπήρχε. Πρωταγωνιστές οι θεατές έπαιζαν δίπλα σου, ερωτεύονταν, συνομιλούσαν, συνωμοτούσαν. Κάποτε αναρρωτήθηκες ποιος, λοιπόν, θα βρίσκεται στα εδώλεια, στις κερκίδες, τα διαζώματα να σε χειροκροτήσει. Σου αποκάλυψαν, όταν μεγάλωσες, πως θα μπορούσες να αλλάξεις το σενάριο, αλλά έτσι θα διακυβεύσεις τις πολύτιμες ισορροπίες. Οι επιλογές σου κάθε στιγμή γίνονται πεπρωμένο. Και χτίζουν τα στεγανά, που θα σε περικλε...

Απορία Ευστράτιος Παπάνης, Ακαδημία των Πολιτών Οι άνθρωποι του πνεύματος σε κάθε ιστορική περίοδο συνήθιζαν να δίνουν το στίγμα τους και να στρατεύουν την τέχνη τους στον κοινό αγώνα. Σχεδόν πάντοτε αποτελούσαν πηγή έμπνευσης, επαναστατικής φλόγας, αντίστασης. Οι σημερινοί, εάν υπάρχουν, υπνώττουν τον πιο ανεξέγερτο και ένοχο ύπνο των αιώνων, μη τολμώντας να ψελλίσουν την πασίγνωστη παραδοχή: Πως ένα κράτος, που δεν μπορεί να διασφαλίσει την παιδεία, την υγεία, την ιδιοκτησία, την ποιότητα ζωής, την εργασία, την ασφάλεια, την ασφάλιση και δεν ενσωματώνει αποτελεσματικά τις ευπαθείς ομάδες, αλλά αντίθετα στηρίζει την επιβίωσή του στην εξαθλίωση των πολιτών, δεν είναι εγγύηση σταθερότητας και συνοχής, αλλά απλώς ένας νταβατζής απροκάλυπτος, ένας εχθρός των λαού και βιαστής της συμφωνίας, που εκφράζεται με το Σύνταγμα. Αλλά αλήθεια πού ακριβώς βρίσκονται αυτοί οι περιβόητοι πνευματικοί άνθρωποι. Σίγουρα όχι στα Πανεπιστήμια, όπου εδώ και δεκαετίες η φαυλότητα, ο ραγιαδισμός, οι μικ...

Τα νοσοκομεία του καλοκαιριού Ευστράτιος Παπάνης, Ακαδημία των Πολιτών Το πιο ακριβό γιατρικό στο νοσοκομείο ήταν το χαμόγελό της. Σπάνιο, υπεροπτικό, αδιάφορο, ειρωνικό. Εγκάρδιο, πλατύ και προκλητικό μόνο όταν μιλούσε στο κινητό ή σε κάποιους νεαρούς γιατρούς, εξάπτοντας το φθόνο, το μυστήριο, τον πόθο, τα πικρόχολα σχόλια και τη φημολογία. Όλοι επιχειρούσαν μια επαφή μαζί της, εφευρίσκοντας απίθανες αφορμές, φανταστικούς πόνους και αδιαθεσίες, πλάθοντας καταφανέστατες δικαιολογίες και εκστομίζοντας κατάπτυστα ψέματα. Η ματιά της, διατρητική, σαν τις ενέσεις και τους καθετήρες, που με περισσή μαεστρία έμπηγε, γαλάζια, σαν το πρωινό Αιγαίο, ανηλεής όπως η επιμονή με την οποία έδιωχνε τους επισκέπτες από το θάλαμο και τα δωμάτια των ασθενών. Τα λόγια της χωρίς υπαινιγμούς, τυπικά, άχρωμα, επαγγελματικά, ανεπηρέαστα από την αδηφάγο λαγνεία και τον ίμερο, που την περιέλουζε. Οποιαδήποτε, εξάλλου, απόκλιση, ο παραμικρός ενθουσιασμός από μέρους της, θα ευθυνόταν για την κήρυξη ενός...