Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Επιστροφή

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Το πιο μαγευτικό ταξίδι δεν είναι σε μέρη εξωτικά και απροσδιόριστα, αλλά η επιστροφή στην πόλη και στη γειτονιά, που μας ανάστησε.
Μέρος αρχετυπικό και επώδυνο.
Εκεί η ακατέργαστη μύηση κι ο λυγμός της μητέρας στο πρώτο μας επιφώνημα. Εκεί οι ιαχές των παιχνιδιών, το ανέλπιστο χάδι και το κλάμα της κούκλας που περιμένει.
Εκεί τα γαλάζια φυλαχτά στο στήθος μας, οι ευχές των νεκρών, το φιλί που ξοδεύτηκε και το βήμα του πατέρα, που δυναμώνει.
Εκεί η παρηγοριά του βασιλικού, τα εξουθενωμένα όνειρα, τα λόγια που λιγοψύχησαν και οι ρίζες των υπαινιγμών μας.
Εκεί η αδυσώπητη αθωότητα και οι παρακλήσεις των φίλων,που αφήσαμε να φύγουν.
Εκεί η δροσιά της πασχαλιάς, το ανυποψίαστο γέλιο του αδελφού που λιγοστεύει, η λησμονιά της βροχής και η μοναξιά της φωτογραφίας με το απρόσμενο χαμόγελο.
Εκεί η λαχτάρα του αδοκίμαστου, η κάθαρση του χώματος και οι απαρχές των συναισθημάτων μας, που ενδίδουν.
Μπαίνω στη βραδυνή εκκλησιά κι ένα κερί κυματίζει τη θλίψη της Παναγιάς στα εικονίσματα.
Ακουμπώ το παιδικό κρεββατάκι και οι Μοίρες υφαίνουν στα σεντόνια το μέλλον μου.
Πλησιάζω τους τάφους των ανθρώπων που αγάπησα και η μεταμέλεια λεηλατεί τις κερκόπορτες των προσωπείων μου.
Εκλιπαρώ για λύτρωση και τα πεύκα θροίζουν την άρνηση.
Πίσω από τις ελιές καταρρέουν τα θέλγητρα των προσχημάτων μου.
Οι πρώτοι έρωτες περιγελούν τους συμβιβασμούς μου και το παραμύθι της γιαγιάς πασχίζει να κάνει ευτυχισμένο το τέλος του.
Στα καφενεία τα θολά μάτια των γέρων αναγγέλουν την ετυμηγορία
Πόλη που με γέννησες και χάραξες τους πηλούς των αμείλικτων εξοστρακισμών μου,
πάντα ήξερες πως όλες οι σειρήνες των πλοίων θα σφυρίζουν την επιστροφή μου κοντά σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: